Toen Dana (30) zwanger raakte via ivf, was ze over the moon van blijdschap. Maar de zwangerschap was allesbehalve makkelijk en uiteindelijk werd haar dochter Leyla (2) eerder geboren omdat ze te klein was. Nu maakt Dana prematuurrompertjes voor te vroeg geboren baby’s.

Ivf

“Ik wist al vroeg dat ik zwanger moest worden via ivf. Ik heb namelijk ooit een buitenbaarmoederlijke zwangerschapgehad. Dat ging mis en ik moest geopereerd worden. Tijdens die operatie ontdekten artsen dat ik maar één eileider en één eierstok had. Die eileider was geknapt, waardoor ivf voor ons een van de enige opties werd. Uiteindelijk ben ik op die manier zwanger geworden van Leyla.

Het was een intens traject, maar toen ik eenmaal zwanger raakte, was ik dolgelukkig. Ik beleefde het begin van mijn zwangerschap vrij zorgeloos. Ik was blij dat ik zwanger was en leefde naar het moment toe dat ik mijn kindje in m’n armen kon houden. Ik had in het begin al veel bloedingen. Toen bleek dat Leyla één van een tweeling was; het andere vruchtzakje was leeg. De artsen en ik dachten dat de bloedingen daardoor werden veroorzaakt.”

Hartverscheurend nieuws

“Tijdens de dertienwekenecho kregen we te horen dat er geen hartactie meer was. De echoscopiste zei: Ik heb vervelend nieuws voor u. Er is geen hartactie. Het voelde alsof de wereld even stilstond. Het eerste wat ik zei was: ‘Hoe moet ik dit verwerken?’

In die dagen erna probeerde ik het verlies te accepteren. Ik dacht: het is niet anders, we kunnen het niet veranderen. Het was een rauw en pijnlijk besef. Je maakt zoiets voor het eerst mee en het voelt zo ongelooflijk zwaar, juist omdat je het hartje al hebt zien kloppen en eerdere echo’s hebt gehad.

Ik dronk zelfs een biertje en at een broodje filet americain, omdat ik dacht dat het toch voorbij was. Maar diep vanbinnen voelde ik twijfel. Toen ik samen met mijn man op bed lag, zei ik: ‘Ik weet dat het niet kan, maar het voelt alsof het baby’tje gewoon hartactie heeft en dat er niets aan de hand is.’ Toch wilde ik mezelf geen valse hoop geven.”

Van nachtmerrie naar droom

“Maandag had ik een afspraak om medicijnen te nemen en de zwangerschap te beëindigen, maar uiteindelijk eiste ik een nieuwe echo. De arts waarschuwde mij nog: ‘Ik weet niet of je dit wilt zien, want het kindje ligt verschrompeld boven in je baarmoeder.’ Ik bleef erop staan dat ik een echo wilde. Een andere echoscopiste voerde de echo uit. Mijn man, die normaal niets van de echo’s begreep, was de eerste die het zag. ‘Er is hartactie,’ zei hij. ‘Ik zie een hartje. Ik zie beweging.’

Ik begon te huilen. Mijn man werd rood van boosheid en ongeloof, en de echoscopiste trok wit weg. Ze riep er direct collega’s bij om het te controleren. Tot onze enorme opluchting bleek alles goed te zijn. Ze had hartactie en was gezond. We kregen daarna alsnog de officiële dertienwekenecho. Het voelde als een droom, een nachtmerrie die overging in een wonder. Vanaf dat moment begon een echte rollercoaster van emoties en onzekerheid.

We stapten over naar een ander ziekenhuis, waar we gelukkig heel goed werden begeleid. Ik zag erg op tegen de echo-afspraken. Bij elke echo keek de echoscopiste eerst zelf en zei dan: ‘Jullie kunnen rustig kijken. Alles zit goed, het hartje klopt.’ Toch bleef elke controle spannend.”

Bevallen bij 37 weken

“Het bleek dat Leyla niet goed groeide. De oorzaak lag bij de navelstreng, die veel te lang was. Hierdoor duurde het te lang voordat de voeding haar bereikte, waardoor ze te weinig binnenkreeg. Daarom besloten de artsen bij 37 weken dat het beter was om haar buiten mijn buik te laten groeien.

Leyla werd geboren met een gewicht van 1.950 gram, wat men dysmatuur noemt. Ze werd meteen onderzocht en kreeg sondevoeding via een slangetje door haar neus naar haar maag, omdat ze te klein was om uit de fles te drinken. Na zes dagen mochten we eindelijk naar huis. Toen was ze nog steeds onder de twee kilo.”

Een passende prematuur romper vinden

“Het vinden van passende kleding bleek een enorme uitdaging. Alles in maat 44 was te groot, en dat vond ik heel frustrerend. Je wilt als nieuwe moeder je kindje leuk aankleden en dat kon gewoon niet. Toen kwam ik met het idee: ik wilde rompertjes ontwerpen voor te kleine baby’s. Ik wilde altijd al een eigen onderneming starten, maar ik had maar geen goed idee. Bij Leyla is het begonnen, daarom heet mijn merk Leyla’s fashion.

Het duurde twee jaar om de juiste maten en ontwerpen rond te krijgen. Inmiddels staat de eerste prematuurromper sinds januari online. De reacties zijn hartverwarmend; ouders zeggen dat ze dit graag hadden gehad toen hun kind geboren werd. Het voelt geweldig om iets te maken wat er echt toe doet en anderen helpt.

Ouder voor haar leeftijd

“Leyla zelf doet het inmiddels heel goed. Ze zit netjes op haar groeilijn, praat volop en speelt vrolijk. Mensen schatten haar nu zelfs ouder in. Ze is wel wat vatbaarder voor griep, maar ondanks dat gaat het heel goed met haar. We zijn ontzettend dankbaar voor hoe het nu gaat en kijken uit naar een eventueel tweede kindje, ondanks dat het opnieuw een spannend traject zal zijn. De wens is groot, dus we gaan ervoor. Het is een intens proces geweest, maar het heeft me enorm gevormd. Ik kan nu met trots zeggen dat ik iets heb gemaakt wat andere ouders helpt, en dat geeft me veel voldoening.”